ΓΙΑ ΜΑΣ ΤΟΥΣ ...ΜΕΓΑΛΟΥΣ


ΚΑΛΟ ΤΡΙΩΔΙΟ

ΚΑΤΙ  ΤΡΕΧΕΙ ΜΕ ΤΗΝ ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΙΑ ΜΑΣ

(κάντε κλικ στην εικόνα για να  δείτε το βίντεο)


Η ΚΕΝΟΔΟΞΙΑ


ΥΠΕΥΘΥΝΟΙ ΓΙΑ ΟΛΑ!

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΟΜΙΛΙΑΣ ΤΟΥ Π. ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟΥ ΣΤΑ ΔΗΜΗΤΡΙΑ 2012
ΣΤΟ ΑΡΧΟΝΤΑΡΙΚΙ ΤΟΥ ΝΑΟΥ (Ι.Ν. ΑΓ. ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΣΤΟ ΜΠΡΑΧΑΜΙ ΑΘΗΝΩΝ)

“ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΘΕΩΡΟΥΜΕ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΑΣ ΥΠΕΥΘΥΝΟ ΓΙΑ ΟΛΑ- ΚΑΙ ΝΑ ΜΗΝ ΣΠΕΥΔΟΥΜΕ ΝΑ ΚΑΤΗΓΟΡΗΣΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ, ΤΟΥΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥΣ ΚΤΛ… ΝΑ ΞΕΡΟΥΜΕ ΟΤΙ ΚΑΘΕ ΚΑΛΟ Ή ΚΑΚΟ ΠΟΥ ΚΑΝΟΥΜΕ Ή ΔΕΝ ΚΑΝΟΥΜΕ, ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΧΕΙ ΠΑΓΚΟΣΜΙΕΣ ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ…!!!
ΚΙ ΕΠΕΙΔΗ ΑΥΤΟ ΜΑΣ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΥΠΕΡΒΟΛΙΚΟ, ΝΑ ΠΟΥΜΕ ΕΝΑ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΓΕΓΟΝΟΣ:ΣΤΗΝ ΑΓΓΛΙΑ ΠΡΙΝ ΚΑΠΟΙΕΣ ΔΕΚΑΕΤΙΕΣ, ΕΝΑ ΠΑΙΔΙ ΣΤΗΝ ΕΞΟΧΗ ΓΛΥΣΤΡΙΣΕ ΚΑΙ ΕΠΕΣΕ ΣΤΑ ΟΡΜΗΤΙΚΑ ΝΕΡΑ ΕΝΟΣ ΠΟΤΑΜΟΥ. ΕΝΑΣ ΧΩΡΙΚΟΣ ΤΟ ΑΝΤΙΛΗΦΘΗΚΕ ΚΑΙ ΡΙΨΟΚΙΝΔΥΝΕΥΟΝΤΑΣ ΤΗ ΖΩΗ ΤΟΥ, ΚΑΤΑΦΕΡΕ ΝΑ ΤΟ ΣΩΣΕΙ.
ΤΗΝ ΑΛΛΗ ΜΕΡΑ, ΜΙΑ ΠΟΛΥΤΕΛΗΣ ΑΜΑΞΑ ΣΤΑΘΜΕΥΕΙ ΜΠΡΟΣΤΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΡΤΑ ΤΗΣ ΦΤΩΧΟΚΑΛΥΒΑΣ ΤΟΥ ΧΩΡΙΚΟΥ, ΚΑΤΕΒΑΙΝΕΙ ΕΝΑΣ ΑΓΓΛΟΣ ΑΡΙΣΤΟΚΡΑΤΗΣ, ΣΥΝΑΝΤΑ ΤΟ ΧΩΡΙΚΟ ΚΑΙ ΘΕΛΕΙ ΤΟΥ ΠΡΟΣΦΕΡΕΙ ΧΡΗΜΑΤΑ ΩΣ ΑΝΤΑΜΟΙΒΗ ΓΙΑ ΤΗ ΣΩΤΗΡΙΑ ΤΟΥ ΓΙΟΥ ΤΟΥ ΣΤΟ ΠΟΤΑΜΙ ΤΗΝ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΗ ΜΕΡΑ. O ΧΩΡΙΚΟΣ ΑΡΝΕΙΤΑΙ ΛΕΓΟΝΤΑΣ ΟΤΙ ΕΚΑΝΕ ΑΠΛΑ ΤΟ ΚΑΘΗΚΟΝ ΤΟΥ. Ο ΠΛΟΥΣΙΟΣ ΜΕΝΕΙ ΕΚΘΑΜΒΟΣ ΑΠΟ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ ΕΝΟΣ ΚΑΤΑΦΑΝΩΣ ΦΤΩΧΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ.
ΕΚΕΙΝΗ ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ ΞΕΠΡΟΒΑΛΛΕΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΡΤΑ ΤΗΣ ΦΤΩΧΟΚΑΛΥΒΑΣ ΕΝΑ ΑΓΟΡΙ… Ο ΕΥΓΕΝΗΣ ΡΩΤΑ:
-ΕΙΝΑΙ Ο ΓΙΟΣ ΣΟΥ;
-ΜΑΛΙΣΤΑ, ΑΠΟΚΡΙΝΕΤΑΙ Ο ΧΩΡΙΚΟΣ…
-ΒΛΕΠΩ ΕΙΝΑΙ ΣΥΝΟΜΙΛΗΚΟΣ ΜΕ ΤΟ ΓΙΟ ΜΟΥ, ΣΥΝΕΧΙΖΕΙ Ο ΑΡΙΣΤΟΚΡΑΤΗΣ, ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΜΟΥ ΤΟΝ ΔΙΝΕΙΣ ΝΑ ΤΟΝ ΣΠΟΥΔΑΣΩ, ΩΣ ΑΝΤΑΠΟΔΩΣΗ ΣΤΟ ΚΑΛΟ ΠΟΥ ΜΟΥ ΕΚΑΝΕΣ;
Ο ΧΩΡΙΚΟΣ ΔΕΧΘΗΚΕ… ΠΟΙΑ ΗΤΑΝ ΑΥΤΑ ΤΑ ΔΥΟ ΠΑΙΔΙΑ; ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΤΟΥ ΧΩΡΙΚΟΥ ΗΤΑΝ Ο ΦΛΕΜΙΝΓΚ ΚΑΙ ΤΟΥ ΑΡΙΣΤΟΚΡΑΤΗ Ο ΤΣΩΡΤΣΙΛ!!!
ΑΝ ΕΚΕΙΝΗ ΤΗ ΜΕΡΑ Ο ΧΩΡΙΚΟΣ ΠΡΟΤΙΜΟΥΣΕ ΝΑ ΜΗ ΡΙΣΚΑΡΕΙ ΓΙΑ ΝΑ ΣΩΣΕΙ ΕΝΑ ΑΓΝΩΣΤΟ ΞΕΝΟ ΠΑΙΔΙ, ΠΡΟΦΑΝΩΣ Ο ΓΙΟΣ ΤΟΥ ΔΕ ΘΑ ΣΠΟΥΔΑΖΕ ΠΟΤΕ ΚΑΙ ΔΕΝ ΘΑ ΑΝΑΚΑΛΥΠΤΕ ΤΗΝ ΠΕΝΙΚΙΛΛΙΝΗ ΚΑΙ, ΒΕΒΑΙΑ, ΑΝ ΔΕΝ ΣΩΖΩΤΑΝ Ο ΜΙΚΡΟΣ ΤΣΩΡΤΣΙΛ, ΔΕΝ ΞΕΡΟΥΜΕ ΤΙ ΕΚΒΑΣΗ ΘΑ ΕΙΧΕ Ο Β’ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ…
ΑΡΑ, ΑΝ Ο ΧΩΡΙΚΟΣ ΠΡΟΤΙΜΟΥΣΕ ΝΑ ΜΗ ΡΙΣΚΑΡΕΙ, ΔΕΝ ΞΕΡΟΥΜΕ ΠΟΣΟΙ ΑΠΟ ΜΑΣ ΔΕΝ ΘΑ ΗΤΑΝ ΣΗΜΕΡΑ ΣΕ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΑΙΘΟΥΣΑ… (ΔΙΟΤΙ π.χ. ΚΑΠΟΙΟΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΓΟΝΕΙΣ ΜΑΣ ΔΕΝ ΘΑ ΕΙΧΑΝ ΠΡΟΛΑΒΕΙ ΝΑ ΕΝΗΛΙΚΙΩΘΟΥΝ ΧΩΡΙΣ ΑΝΤΙΒΙΩΣΕΙΣ…)
ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΙ ΤΟ ΑΝΤΙΘΕΤΟ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ.
ΚΑΠΟΤΕ ΠΗΓΕ ΚΑΠΟΙΟΣ ΚΑΙ ΡΩΤΗΣΕ ΤΟ ΓΕΡΟΝΤΑ ΠΟΡΦΥΡΙΟ (ΕΝΑΝ ΑΓΙΟ ΧΑΡΙΣΜΑΤΙΚΟ ΓΕΡΟΝΤΑ ΠΟΥ ΥΠΗΡΕΤΗΣΕ ΣΤΟ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ ΤΗΣ ΠΟΛΥΚΛΙΝΙΚΗΣ ΑΘΗΝΩΝ ΓΙΑ ΔΕΚΑΕΤΙΕΣ)
-ΚΑΛΑ ΓΕΡΟΝΤΑ, ΓΙΑΤΙ Ο ΘΕΟΣ ΔΕΝ ΚΑΝΕΙ ΚΑΤΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΣΘΕΝΕΙΑ ΤΟΥ ΚΑΡΚΙΝΟΥ; ΔΕΝ ΒΛΕΠΕΙ ΤΗΝ ΟΔΥΝΗ, ΤΗΝ ΤΑΛΑΙΠΩΡΙΑ, ΤΟΥΣ ΘΑΝΑΤΟΥΣ, ΟΛΟ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΠΟΝΟ; ΔΕΝ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΦΩΤΙΣΕΙ ΕΝΑΝ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΑ ΝΑ ΟΔΗΓΗΘΕΙ ΣΤΟ ΝΑ ΒΡΕΙ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΜΙΑ ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΓΙΑ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΕΠΑΡΑΤΗ ΝΟΣΟ;
-ΚΟΙΤΑΞΕ ΝΑ ΔΕΙΣ, ΑΠΑΝΤΑ Ο ΠΡΟΟΡΑΤΙΚΟΣ ΓΕΡΟΝΤΑΣ, ΕΙΝΑΙ ΓΕΓΟΝΟΣ ΟΤΙ Ο ΘΕΟΣ ΕΙΧΕ ΠΡΟΟΡΙΣΕΙ ΚΑΠΟΙΟΝ ΝΑ ΒΡΕΙ ΤΟ ΦΑΡΜΑΚΟ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΑΡΚΙΝΟ… ΟΜΩΣ, ΔΥΣΤΥΧΩΣ, ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ, ΔΕΝ ΤΟΝ ΑΦΗΣΑΝ ΝΑ ΖΗΣΕΙ!!! ΚΑΙ ΑΥΤΗ ΠΟΥ ΔΕΝ ΤΟΝ ΑΦΗΣΕ ΝΑ ΖΗΣΕΙ ΗΤΑΝ Η ΙΔΙΑ Η ΜΗΤΕΡΑ ΤΟΥ… ΔΙΟΤΙ, ΟΤΑΝ ΗΤΑΝ ΑΚΟΜΗ ΕΜΒΡΥΟ, ΤΟΝ ΕΚΑΝΕ ΕΚΤΡΩΣΗ!!!
ΕΤΣΙ ΛΟΙΠΟΝ, ΠΡΙΝ ΑΡΧΙΣΟΥΜΕ ΝΑ ΔΕΙΧΝΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΟΠΟΙΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ (ΠΟΛΙΤΙΚΟΥΣ, ΓΕΡΜΑΝΟΥΣ, ΣΥΝΩΜΟΤΕΣ…ΚΤΛ)
ΩΣ ΥΠΕΥΘΥΝΟΥΣ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ ΠΟΥ ΔΙΕΡΧΟΜΑΣΤΕ, ΑΣ ΕΞΕΤΑΣΟΥΜΕ ΠΡΩΤΑ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΑΣ…
ΝΑ ΔΟΥΜΕ ΤΙ ΚΑΛΟ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ Ή ΚΑΚΟ ΝΑ ΑΠΟΦΥΓΟΥΜΕ ΚΑΙ ΑΣ ΠΡΑΞΟΥΜΕ ΑΝΑΛΟΓΑ!!!”

Πηγή "Διακόνημα"

+++

 


+++

 Ὅστις θέλει ὀπίσω μου ἐλθεῖν. (Μάρκ. η 34-θ 1)
Ἅγιος Ἰουστῖνος Πόποβιτς  

«Ὅστις θέλει ὀπίσω μου ἐλθεῖν, ἀπαρνησάσθω ἑαυτόν καί ἀράτω τόν σταυρόν αὐτοῦ καί ἀκολουθήτω μοι» (Μάρκ. η΄ 34).

Αἴροντες τόν σταυρό, εὐαρεστοῦμε τόν Κύριο Ἰησοῦ Χριστό, Τόν ἀκολουθοῦμε. Ἄν ἀκολουθοῦμε τόν ἑαυτό μας, δέν μποροῦμε νά ἀκολουθοῦμε Ἐκεῖνον. Ὅποιος δέν ἀπαρνηθῇ τόν ἑαυτό του, δέν μπορεῖ νά Μέ ἀκολουθήσῃ (Ματθ. ι΄ 38).

Ἄν ἀκολουθήσῃς τόν δικό σου νοῦ καί ὄχι τόν νοῦ τοῦ Χριστοῦ, ἄν ἀκολουθήσῃς τό θέλημά σου καί ὄχι τό θέλημα τοῦ Χριστοῦ, ὅπως ἀναφέρεται στό ἅγιο Εὐαγγέλιο, ἡ ψυχή σου δέν εἶναι καθαρή, δέν εἶναι ἁγιασμένη, εἶναι χαμένη στήν ζούγκλα τῶν ψυχοφθόρων καί φρικτῶν πλανῶν. Διότι ἡ ἁμαρτία, τό κακό, κατόρθωσε νά χτίσῃ μέσα μας, δίπλα σέ ἐκείνη τήν θεοειδῆ ψυχή πού ἐλάβαμε ἀπό τόν Θεό, τήν δική της ψυχή. Ἄν ἡ ἁμαρτία μᾶς γίνῃ ἕξις, δημιουργεῖ μέσα μας τήν δική της ψυχή. Ἄν πράττομε τήν ἁμαρτία, ἐκείνη σταδιακά μορφώνεται στήν ψυχή μας. Κοντά σέ ἐκείνη τήν θεοειδῆ ψυχή, τήν ὁποία ὁ Θεός σοῦ ἔδωσε, ἐσύ φέρνεις ἕναν ξένο, ὁ ὁποῖος σέ αἰχμαλωτίζει. Αὐτός διαφεντεύει, ἐνῶ ὅ,τι θεϊκό εἶναι μέσα σου εἶναι σάν κοιμισμένο, σάν μουδιασμένο. Τό ἀπέρριψες, καί ἐκεῖνο δέν ζῆ μέσα σου, πεθαίνει.

Ἡ ἁμαρτία δημιουργεῖ μέσα μας δικό της κόσμο, δημιουργεῖ μέσα μας δική της φιλοσοφία, δική της ἀντίληψι γιά τόν κόσμο. Ἡ ἁμαρτία ἐπιδιώκει νά καταλάβῃ τήν θέσι τοῦ Θεοῦ στήν ψυχή σου, τήν θέσι τοῦ Προσώπου τοῦ Θεοῦ. Αὐτό θέλει νά κάνῃ ἡ ἁμαρτία. Ἡ ἁμαρτία στήν πραγματικότητα θέλει νά στερήσῃ τόν ἄνθρωπο ἀπό ἐκεῖνες τίς θεϊκές ὡραιότητες πού ἔχει στήν ψυχή του. Ναί, αὐτός ὁ διάβολος ἀγωνίζεται διά μέσου τῆς ἁμαρτίας νά δημιουργήσῃ μέσα σου καί μέσα μου τήν δική του εἰκόνα. Διότι ἡ ἁμαρτία πάντοτε ὁμοιάζει στόν διάβολο. Πάντοτε, ὅταν τήν ἐναγκαλιζώμαστε, τυπώνει σιγά-σιγά στήν ψυχή μας τήν δική του σκοτισμένη μορφή. Ἔτσι, μέ τήν ἁμαρτία, μέ τήν ἕξι στήν ἁμαρτία, μορφώνεται μέσα μας ἕνα ἄλλο ἐγώ, μία ἄλλη ψυχή, ἕνας ἄλλος ἑαυτός, ἐκεῖνος ὁ ἑαυτός, τόν ὁποῖο ζητεῖ ὁ Κύριος νά ἀπαρνηθοῦμε: «οὐ γάρ ὅ θέλω ποιῶ ἀγαθόν, ἀλλ’ ὅ οὐ θέλω κακόν τοῦτο πράσσω» (Ρωμ. ζ΄ 19). Τό κακό τό δημιουργήσαμε ἐμεῖς οἱ ἴδιοι, ἐνῶ τό καλό εἶναι ἀπό τόν Θεό, λέγει ὁ ἀπόστολος Παῦλος (Α΄ Τιμ. δ΄ 4). Ἐγώ θέλω νά ζῶ σωστά, ἀλλά τήν δύναμι νά τό κάνω δέν τήν ἔχω. Δέν βρίσκω τήν δύναμι γι’ αὐτό, δέν βρίσκω τήν δύναμι μέσα μου.

Νά, τό σημερινό Εὐαγγέλιο μᾶς ἀποκαλύπτει τόν τρόπο, γιά νά πραγματοποιήσουμε στήν ζωή μας τό καλό πού ἐπιθυμοῦμε. Αὐτός εἶναι ἡ ἀπάρνησι τοῦ ἑαυτοῦ σου, τῆς ἁμαρτίας σου, αὐτῆς τῆς ἁμαρτωλῆς ψυχῆς πού δημιουργήθηκε, χτίστηκε, μορφώθηκε μέσα σου. Μέ τήν νηστεία στήν πραγματικότητα ἀπωθοῦμε τήν ἁμαρτωλότητα πού εἶναι μέσα μας. Ἀντικαθιστοῦμε σταδιακά τόν ἑαυτό μας μέ τόν Χριστό, μέχρις ὅτου φθάσουμε στήν τελειότητα πού ἔφθασε ὁ ἀπόστολος Παῦλος, ὁ ὁποῖος λέγει: «Ζῶ δέ οὐκέτι ἐγῶ, ζῆ δέ ἐν ἐμοί Χριστός» (Γαλ. β΄ 20). Νά τί σημαίνει «ἀπαρνησάσθω ἑαυτόν»: Σημαίνει νά ἀπαλείψουμε ὅλες τίς (κακές) μας ἐπιθυμίες, κάθετι ἀνθρώπινο, ἐφάμαρτο, καί νά τά ἀντικαταστήσουμε μέ τόν Χριστό. Νά ἀλλάξουν, νά γίνουν ὅλα Χριστός!

«Ὅς γάρ ἐάν θέλῃ τήν ψυχήν αὐτοῦ σῶσαι ἀπολέσει αὐτήν· ὅς δ᾽ ἄν ἀπολέσει τήν ψυχήν αὐτοῦ ἕνεκεν ἐμοῦ καί τοῦ εὐαγγελίου, σώσει αὐτήν» (Μάρκ. η΄ 35). Ἐάν, βεβαίως, ἀπαρνηθοῦμε κάθε ἁμαρτία μας, κάθε πάθος μας· καί ἄν ξέρουμε, ἄν αἰσθανόμαστε καί ἄν θέλουμε νά γίνῃ ὁ Χριστός ψυχή μέσα στήν ψυχή μας, καρδιά μέσα στήν καρδιά μας, νά ἀντικαταστήσῃ τόν ἑαυτό μας, τό ἐγώ μας μέ τόν Ἑαυτό Του. Αὐτή εἶναι ἡ μόνη ὁδός γιά νά φυλάξουμε ἐγώ καί ἐσύ καί κάθε ἄνθρωπος τήν ψυχή μας ἀπό τήν κόλαση, ἀπό τήν καταστροφή, ἀπό τόν διάβολο, ἀπό κάθε κακό, ἀπό τά αἰώνια βάσανα, νά βροῦμε μέσα μας ἐκείνη τήν θεοειδῆ ψυχή, ἐκείνη τήν θεϊκή ψυχή, τήν ὁποία ὁ Θεός μᾶς ἔδωσε.

Θεοειδής ψυχή! –Ποῦ εἶναι ἄραγε; –Στόν Χριστό. Ὁ Χριστός ἔγινε ἄνθρωπος γιά νά μᾶς εἰπῇ: Νά, ἔτσι πρέπει νά εἶναι ὁ ἄνθρωπος. Ἐκεῖνος, ὁ Θεός, ἔγινε ἄνθρωπος. Ἐκεῖνος, ὁ Θεός, ἔδειξε στόν ἑαυτό Του τό Πρόσωπο τοῦ Θεοῦ. Ἐμεῖς εἴμαστε πλασμένοι κατ’ Εἰκόνα Θεοῦ. Ὀφείλουμε νά ζοῦμε σύμφωνα μέ αὐτήν. Τί εἶναι ὁ νοῦς μας; Εἰκόνα τοῦ νοῦ τοῦ Χριστοῦ, τοῦ νοῦ τοῦ Θεοῦ. Ἡ δική μας ὑποχρέωσις εἶναι νά κάνουμε τόν νοῦ μας ὅμοιο μέ τόν νοῦ τοῦ Χριστοῦ, δηλαδή νά χριστοποιήσουμε ὅλο τόν νοῦ μας καί νά μποροῦμε νά ποῦμε μέ τόν ἀπόστολο Παῦλο: «ἡμεῖς νοῦν Χριστοῦ ἔχομεν» (Α΄ Κορ. β΄ 16). Ἀλλά μέχρι νά ταυτίσουμε τό θέλημά μας μέ τό θέλημα τοῦ Χριστοῦ, τοῦ Θεοῦ, τό δικό μας θέλημα πάντα περιπλανιέται, εἶναι πάντα ἀδύνατο, πάντα σκοντάφτει καί βυθίζεται στήν ἁμαρτία. Ἐάν ἔχουμε τόν Κύριο Ἰησοῦ Χριστό ὡς τό αἰώνιο πρότυπό μας, τό αἰώνιο ὅραμά μας, τότε ταυτίζουμε τόν ἑαυτό μας μέ τό δικό Του θέλημα. Τότε λέμε: δέν θέλω νά γίνῃ τό θέλημά μου, ἀλλά τό δικό Σου (Κύριε). Πάτερ ἡμῶν, γενηθήτω τό θέλημά σου ὡς ἐν οὐρανῷ καί ἐπί τῆς γῆς.

Ὅταν ἐμεῖς, τηρώντας τίς ἐντολές τοῦ Θεοῦ, θέλουμε νά θεραπεύσουμε τό θέλημά μας ἀπό ὅλες τίς ἀδυναμίες, ἀπό ὅλες τίς ἀρρώστειες του, ἀπό ὅλο τόν θάνατό του, στήν πραγματικότητα θεραπεύουμε τόν ἑαυτό μας ἀπό κάθε ἁμαρτία καί ἐξορίζουμε ἀπό τόν ἑαυτό μας κάθε τι ἐφάμαρτο. Ναί! Ὅσο ὁλόκληρος ὁ ἄνθρωπος ἐπιποθεῖ τόν Θεό, ὅσο στ’ ἀλήθεια ἀγωνίζεται νά ἀπαρνηθῇ τόν ἑαυτό του καί νά ἀκολουθῇ τόν Χριστό, νά σηκώνῃ τόν Σταυρό, νά σηκώνῃ τόν Σταυρό τοῦ Χριστοῦ, τότε ἀληθινά λαμβάνει ἀπό τόν Κύριο Ἰησοῦ Χριστό τήν θεία δύναμι. Διότι, ὅπως ἔχει λεχθῆ, ὁ Σταυρός «ἡμῖν τοῖς σῳζομένοις δύναμις Θεοῦ ἐστι» (Α΄ Κορ. α΄ 18). Ἡμῖν, γιά μένα καί γιά σένα καί γιά κάθε ἄνθρωπο. Ὅταν ἀποφασίσῃς νά βιάσῃς τόν ἑαυτό σου νά σηκώσῃς τόν σταυρό σου, νά! ἐσύ τήν ἴδια στιγμή λαμβάνεις θεία δύναμι. Αὐτή τήν δύναμι τήν δίνει ὁ Κύριος, γιά νά μπορέσῃς νά νικήσῃς κάθε ἁμαρτία μέσα σου, νά μπορέσῃς νά νικήσῃς κάθε κακό, κάθε κακή συνήθεια, νά μπορέσῃς νά παιδαγωγήσῃς τήν γλῶσσα σου νά μή λέγῃ ἄπρεπα λόγια, νά παιδαγωγήσῃς τό μάτι σου νά μή βλέπῃ ἐκεῖνα πού δέν πρέπει νά βλέπῃ. Ὅλη ἡ ζωή σου νά γίνῃ χριστοειδής. Χάριν τίνος; Χάριν τοῦ Χριστοῦ. Γιά νά ἐγκατοικίσῃς τόν Χριστό μέσα σου! Νά, αὐτός εἶναι ὁ σκοπός μας, αὐτό εἶναι τό ὅραμά μας, αὐτό εἶναι ἡ ἀνάπαυσις καί ἡ εἰρήνη καί ὁ αἰώνιος παράδεισος τῆς ψυχῆς μας, κάθε ἀνθρώπινης ψυχῆς. Χωρίς τόν Χριστό ἡ ἀνθρώπινη ψυχή δέν εἰρηνεύει...

Ἡ δική μας ὁδός, ἡ ὁδός τῶν Ἁγίων καί τῆς νηστείας, εἶναι βία στόν ἑαυτό μας νά πράττωμε κάθε ἀγαθό, διηνεκής βία τοῦ ἑαυτοῦ μας πρός κάθε καλό. Διότι ἡ φύσις μας δέν θέλει τό καλό. Ἐκείνη κλίνει στό κακό. Ἐσύ ὅμως βίασε τόν ἑαυτό σου νά πνίγῃς κάθε κακό πού ὑπάρχει μέσα σου. Ὁ Κύριος θά σοῦ δώσῃ τήν δύναμι τῆς Ἀναστάσεως, γιά νά κάνῃς πραγματικά κάθε καλό. Νά σηκώνουμε τόν σταυρό μας, νά χριστοποιοῦμε τόν ἑαυτό μας καί νά προσέχουμε ὅτι νηστεία δέν εἶναι ἄλλο ἀπό τό νά ἀντικαταστήσουμε τόν ἑαυτό μας μέ τόν Χριστό, τόν Θεό μας. Μέσῳ κάθε ἀρετῆς ὁ ἄνθρωπος πρέπει νά ἀντικαθιστᾷ τόν ἑαυτό του μέ τόν Θεό, τόν Κύριο Ἰησοῦ Χριστό. Διότι, «θεός ἡ ἀρετή», ὅπως λέγει ὁ ἅγιος Μάξιμος. Καί αὐτή ἡ θεία δύναμις εἶναι πιό δυνατή ἀπό αὐτόν ἐδῶ τόν κόσμο, αὐτή ἡ δύναμις μᾶς χαρίσθηκε γιά νά ὑπερνικοῦμε κάθε κακό, νά ὑπερνικοῦμε κάθε ἁμαρτία, κάθε διαβολική δύναμι. Βίασε τόν ἑαυτό σου σέ κάθε καλό καί ὁ Ἀγαθός Κύριος θά σοῦ δώσῃ τήν δύναμι τῆς Ἀναστάσεως, ὥστε νά πορεύσεσαι ἀπό τήν μεγαλύτερη θλίψι στήν μικρότερη καί ἀπό τήν μικρότερη χαρά στήν μεγαλύτερη χαρά. Νά βαδίζουμε ὅλοι πρός τήν βασιλεία τῶν οὐρανῶν, ἕως ὅτου μπορέσουμε νά ποῦμε μέ τήν Χάρι τοῦ Θεοῦ καί ἐμεῖς: Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, δέν ζῶ πλέον ἐγώ· ἐσύ ζῆς μέσα μου διά τῶν ἁγίων Μυστηρίων καί τῶν ἁγίων ἀρετῶν. Σέ Ἐσένα ἀνήκει ἡ δόξα καί ἡ εὐχαριστία, νῦν καί ἀεί καί εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν

+++

Η ΣΚΑΛΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΗΣ ΚΛΙΜΑΚΟΣ

Ἡ ἄσκηση, ἀδελφοί μου, ὁμοιάζει μὲ μία κλίμακα, μὲ μία σκάλα δηλαδή, ἡ ὁποία ξεκινᾶ ἀπὸ τὴν γῆ καὶ φθάνει στὸν οὐρανό. Μὲ μεγάλη προσοχὴ καὶ σταθερά δρασκελίσματα, μὲ ἱερὴ βία καὶ πνευματικὴ βιάση, μὲ ταπείνωση, μετάνοια καὶ προσευχή, μὲ βλέμμα καρδίας συνεχὲς πρὸς τὰ ἄνω, δίχως χρονοτριβὲς καὶ καθυστερήσεις, πρέπει νὰ ἀνεβοῦμε ὅλοι αὐτὴν τὴν σκάλα καὶ νὰ φθάσουμε στὸ τελευταῖο σκαλοπάτι, ὅπου μᾶς περιμένει ὁ Χριστὸς καὶ ὁ χριστοποιημένος ἑαυτός μας.
Αὐτὴν τὴν σκάλα τὴν ἀνεβαίνουμε ὁ καθένας μόνος του, δὲν προσπερνοῦμε τὸν ἀδελφό μας, δὲν εἶναι τὸ πρῶτο βραβεῖο γιὰ ἕνα, ἀλλὰ γιὰ τὸν καθένα. Γιατὶ αὐτὴ ἡ σκάλα δὲν εἶναι ἕνα ἀγώνισμα κατὰ τῶν συνανθρώπων μας, ἀλλὰ κατὰ τοῦ παλαιοῦ ἑαυτοῦ μας, κατὰ τῶν παθῶν μας, κατὰ τῶν δαιμόνων, οἱ ὁποῖοι φροντίζουν ἀκούραστα νὰ ἐμποδισουν τὴν ἀνάβασή μας, οἱ ὁποῖοι μὲ ἀνηλεῆ διάθεση, λύσσα καὶ μίσος ἐναντίον τῶν ἀνθρώπων, ἀγωνίζονται νὰ μᾶς στρέψουν τὸ βλέμμα πρὸς τὰ κάτω, ὥστε νὰ ζαλιστοῦμε καὶ νὰ γκρεμοτσακιστοῦμε στὰ ἀπύθμενα βάθη τοῦ ᾅδη καὶ νὰ πέσουμε κατευθεῖαν στὸ ἀνοιχτὸ στόμα τοῦ βύθιου δράκοντος τῆς ἀπωλείας.
Ὁ Χριστὸς μᾶς προσφέρει τὴν σωτηρία, ἀλλὰ ἡ ἀποδοχή της στηρίζεται στὴ δική μας θέληση καὶ συγκατάβαση, ποὺ ἀποδεικνύονται μέσα ἀπὸ τὴν πράξη μας. Δὲν ἐπαρκεῖ νὰ λέμε ὅτι ἀγαποῦμε τὸν Χριστό· χρειάζεται τὸ ἔργο τῆς ἀγάπης πρὸς Ἐκεῖνον. Καὶ ἔργο τῆς ἀγάπης εἶναι ἡ τήρηση τῶν ἐντολῶν Του, ὅπως κι ὁ Ἴδιος μᾶς βεβαιώνει.
Ὅπως στὴν περίπτωση τῶν συζύγων ἡ ἀγάπη τεκμηριώνεται στὰ ἔργα καὶ ὄχι στα λόγια, ἔτσι καὶ στὴν πνευματικὴ ζωὴ ἡ ἀγάπη γιὰ τὸν Χριστὸ τεκμηριώνεται μέσα ἀπὸ τὴν ἄσκηση. Αὐτὸς ποὺ ἀγαπᾶ τὸν Χριστό, ἀγωνίζεται νὰ ἀνεβῇ πρὸς τὸν Χριστό, προσπαθεῖ νὰ Τὸν φθάσῃ, δὲν μένει στὰ λόγια. Καὶ φθάνοντάς Τον, ὁλοκληρώνεται ὡς πρόσωπο, γιατὶ ὁ Χριστὸς θέλει νὰ ὁλοκληρωθοῦμε, νὰ γινουμε τέλειοι, ὅμοιοι μὲ Ἐκεῖνον.
Πέσαμε ἀπὸ τὸ ὕψος τῆς κοινωνίας μὲ τὸν Θεό, τότε, στὸν παράδεισο, καὶ ἀκολουθήσαμε τὴν φθορὰ πρὸς τὰ κάτω, ἀπὸ τὸν οὐρανὸ στὴ γῆ καὶ ἀπὸ τὴ γῆ στὰ ὑποχθόνια, ὅμως μὲ τὴν λυτρωτική θυσία Του μᾶς καλεῖ ὁ Χριστὸς καὶ πάλι πρὸς τὰ ἄνω, καὶ μάλιστα σὲ ὕψος ἀνώτερο ἀπὸ πρίν. Γιὰ νὰ ἀνεβοῦμε ψηλὰ χρειάζεται διάθεση καὶ πεῖσμα θεοπρεπές, προσπάθεια καὶ ἀγώνας, διότι κανεὶς δὲν κατακτᾶ τὸν οὐρανό, ἂν δέχεται νὰ μένῃ δεμένος στὰ γήϊνα, κανεὶς δὲν κατακτᾶ τὰ ἄφθαρτα καὶ αἰώνια, ἂν ἀρέσκεται στὴν ἀπόλαυση τῶν φθαρτῶν καὶ προσκαίρων τοῦ κόσμου τούτου.
Ὁ ἅγιος Ἰωάννης περιγράφει τὴν πνευματικὴ ζωὴ ὡς μία σκάλα ἀρετῶν. Ἡ ἐγκράτεια, ἡ ἀποταγὴ τοῦ κόσμου, ἡ ταπείνωση, ἡ ὑπακοή, ἡ μετάνοια, τὸ χαροποιὸ πένθος, ἡ ἀγάπη, εἶναι σκαλοπάτια ποὺ μᾶς ὁδηγοῦν στὸν οὐρανό. Δὲν εἶναι δύσκολο νὰ τὰ ἀνεβοῦμε καὶ νὰ φθάσουμε στὸ τέρμα· μᾶλλον δύσκολο εἶναι νὰ πάρουμε γενναῖες ἀποφάσεις καὶ νὰ ἐγκαταλείψουμε τὰ μάταια γήινα, ὅταν δυστυχῶς ἡ ψυχή μας ἔχει προσκολληθεῖ σὲ αὐτά.
Ἡ πίστη τῶν ὀρθοδόξων εἶναι ἀσκητική. Γι' αὐτὸ καὶ πολεμᾶται ἀπὸ τὸν κόσμο, ἀπὸ τὸ κοσμικὸ φρόνημα. Εἶναι πόλεμος ἀδυσώπητος καὶ σκληρός ἀπὸ τὴν πλευρά του, ὅμως ἡ ὀρθόδοξη πρακτικὴ βλέπει τὰ πράγματα μὲ διάθεση θεραπευτική· δὲν πολεμᾶ τὸν κόσμο, τάχα γιὰ νὰ τὸν ἐξοντώσῃ, ἀλλ' ἀγωνίζεται, γιὰ νὰ τὸν θεραπεύσῃ, νὰ τὸν μεταβάλῃ σὲ ὄμορφο κόσμο καὶ νὰ τοῦ δώσῃ τὴν δυνατότητα νὰ ζήσῃ τὴν ἀληθινὴ ζωή, ὅπου θάνατος καὶ λύπη καὶ φθορὰ παύουν νὰ ἔχουν ἰσχύ.
Εἴτε τὸ θέλουμε, εἴτε ὄχι, κάποτε ἡ ζωή μας θὰ τερματιστῇ. Τὸ ζήτημα εἶναι, ἀδελφοί μου, νὰ προλάβουμε νὰ τερματίσουμε στὴ σκάλα τῆς ζωῆς, νὰ ἀνεβοῦμε ὅλα τὰ σκαλοπάτια τῶν ἀρετῶν, ποὺ μᾶς ὁδηγοῦν στὴν ἀληθινὴ ζωή κοντὰ στὸν Χριστό.

πηγή Παναγία Μηλεσιώτισσα

+++

"Μαθητές του Σταυρού"

Ἐπιπλέον, ὅποιος ­ἀκο­λουθεῖ τὸν δρόμο τῆς ­αὐταπαρνήσεως καὶ τῆς ἀγάπης πρὸς τὸν Χριστὸ παύει νὰ ζεῖ ­ἐγωκεντρικὰ καὶ ἀπολαμβάνει τὴ χαρὰ τῆς προσφορᾶς καὶ τῆς ἀγάπης καὶ πρὸς τὸν συνάνθρωπο. Ἀλλὰ τὸ πιὸ παράδοξο εἶναι ὅτι αὐτὸς ποὺ ζεῖ μὲ αὐταπάρνηση καὶ φαινομενικὰ ζημιώνεται, τελικὰ ­ὠφελεῖται πολλαπλάσια. Αὐτὸ ἀκριβῶς τόνισε ὁ Κύριος στὴ συνέχεια τῆς ­διδασκαλίας Του.

(Περιοδικό ο "Σωτήρ")
 
1. Ὁ δρόμος τῆς θυσίας
Ὁ Τίμιος Σταυρός, τὸν ὁποῖο προβάλλει ἡ Ἐκκλησία μας γιὰ νὰ τὸν προσκυνήσουμε, καθὼς βρισκόμαστε στὸ μέσον τῆς «Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς», ἀποτελεῖ γιὰ τὸν καθένα μας σταθερὴ πυξίδα ποὺ δείχνει τὴν πορεία ζωῆς ποὺ ὀφείλουμε νὰ ἀκολουθήσουμε γιὰ νὰ πετύχουμε τὴ σωτηρία μας. Αὐτὴν ἀκριβῶς τὴ μεγάλη ἀλήθεια μᾶς ἀποκαλύπτει ὁ Κύριος στὸ σημερινὸ εὐαγγελικὸ ἀνάγνωσμα.
Εἶχε ἀντιδράσει ὁ Πέτρος, ὅταν ἄκουσε τὸν Κύριο νὰ προειδοποιεῖ ὅτι πρόκειται νὰ καταδικασθεῖ καὶ νὰ θανατωθεῖ πάνω στὸ Σταυρό. Κι ὁ θεῖος Διδάσκαλος, ἀφοῦ τὸν ἐπετίμησε αὐστηρὰ γιὰ τὴν ἀντίδρασή του, κάλεσε κοντὰ Του ὅλους τοὺς μαθητές Του καὶ ὅσους ἄλλους Τὸν ἀκολουθοῦσαν καὶ τοὺς εἶπε:

Ὅποιος θέλει νὰ μὲ ἀκολουθεῖ ὡς μαθητής μου, «ἀπαρνησάσθω ἑαυτὸν καὶ ἀράτω τὸν σταυρὸν αὐτοῦ, καὶ ἀκολουθείτω μοι»· ἂς διακόψει κάθε φιλία καὶ σχέση μὲ τὸν διεφθαρμένο ἀπὸ τὴν ἁμαρτία ἑαυτό του κι ἂς εἶναι ἕτοιμος ὄχι μόνο νὰ ὑποστεῖ γιὰ μένα θλίψεις καὶ δοκιμασίες, ἀλλὰ καὶ θάνατο σταυρικό, καὶ τότε ἂς μὲ ἀκολουθεῖ, μιμούμενος τὸ παράδειγμά μου.
Σκληρὸς ὁ λόγος!... Νὰ ἀπαρνηθοῦμε τὸν κακὸ ἑ­­αυτό μας. Νὰ σταματήσουμε νὰ κάνουμε ὅ,τι θέλουμε, ὅ,τι μᾶς εὐχαριστεῖ καὶ ὅ,τι μᾶς βολεύει, καὶ νὰ ἀρχίσουμε νὰ ζοῦμε ὅπως θέλει ὁ Θεός, ἀκόμα κι ἂν αὐτὸ σημαίνει κόπο, ὀδύνη ἢ καὶ θάνατο! Ἡ περίοδος τῆς «Σαρακοστῆς» μὲ τὴ νηστεία, τὴν ἐγκράτεια καὶ τὸν ἀγώνα ἐναντίον τῶν παθῶν, μᾶς βοηθεῖ νὰ καλλιεργήσουμε αὐτὸ τὸ πνεῦμα τῆς ἀσκήσεως. 
Εἶναι γνωστὸ ὅτι ἡ ἐποχή μας εἶναι «ἀν­τισταυρική». Ὁ σύγχρονος ­ἄνθρωπος χρησιμοποιεῖ ὅλα τὰ μέσα γιὰ νὰ ζεῖ μὲ κάθε ἄνεση καὶ εὐκολία. Γι’ αὐτὸ καὶ ἀποφεύγει τὴ συζυγικὴ δέσμευση μὲ γάμο, καθὼς καὶ τὴν ­τεκνογονία, δὲν ἀντέχει στὶς θλίψεις, δὲν μπορεῖ νὰ ὑπομείνει κάποια ἀσθένεια, τρομάζει καὶ μόνο μὲ τὴν ἰδέα τοῦ θανάτου. ­Ἀντίθετα, ὁ πιστὸς μαθητὴς τοῦ Χριστοῦ ­μαθαίνει νὰ ­ἀγωνίζεται, νὰ ὑπομένει τὶς ­δοκιμασίες, νὰ θυσιάζεται γιὰ τὴν ἀγάπη τῶν ἀδελφῶν του. ­Ἄλλωστε γνωρίζει ὅτι μόνο ὅποιος ἀκολουθεῖ αὐ­τὸν τὸν δρόμο τῆς ­θυσίας καὶ τῆς αὐταπαρνήσεως μπορεῖ νὰ θεωρεῖται γνήσιος μαθητὴς Ἐκείνου ὁ Ὁποῖος σὲ ὅλη τὴν ἐπὶ γῆς ζωή Του, ἀπὸ τὴ γέννηση μέχρι καὶ τὸν σταυρικό Του θάνατο, βάδισε ἀκριβῶς αὐτὴ τὴν ὁδὸ τῆς αὐ­ταπαρνήσεως. Ἐπιπλέον, ὅποιος ­ἀκο­λουθεῖ τὸν δρόμο τῆς ­αὐταπαρνήσεως καὶ τῆς ἀγάπης πρὸς τὸν Χριστὸ παύει νὰ ζεῖ ­ἐγωκεντρικὰ καὶ ἀπολαμβάνει τὴ χαρὰ τῆς προσφορᾶς καὶ τῆς ἀγάπης καὶ πρὸς τὸν συνάνθρωπο. Ἀλλὰ τὸ πιὸ παράδοξο εἶναι ὅτι αὐτὸς ποὺ ζεῖ μὲ αὐταπάρνηση καὶ φαινομενικὰ ζημιώνεται, τελικὰ ­ὠφελεῖται πολλαπλάσια. Αὐτὸ ἀκριβῶς τόνισε ὁ Κύριος στὴ συνέχεια τῆς ­διδασκαλίας Του.
2. Τὸ ἀληθινό μας συμφέρον
Ὅποιος θέλει νὰ σώσει τὴ ζωή του, θὰ χάσει τὴν αἰώνια ζωή. «Ὃς δ᾿ ἂν ἀπολέσῃ τὴν ἑαυτοῦ ψυχὴν ἕνεκεν ἐ­­μοῦ καὶ τοῦ εὐαγγελίου, οὗ­τος σώσει αὐτήν». Ὅποιος ὅμως χάσει τὴ ζωή του ­θυσιάζοντάς την γιὰ τὴν ὁμολογία καὶ τὴν ὑπακοή του σὲ μένα καὶ τὸ Εὐαγγέλιό μου, αὐτὸς θὰ σώσει τὴν ψυχή του στὴ μέλλουσα ζωή, ὅ­­­που θὰ κερδίσει τὴν αἰώνια εὐτυχία. Κι αὐτὸ εἶναι τὸ πιὸ σημαντικό. Διότι τί θὰ ὠφελήσει τὸν ἄνθρωπο, ἐὰν κερδίσει ὁλόκληρο τὸν κόσμο, καὶ στὸ τέλος χάσει τὴν ψυχή του; «...τί δώσει ­ἄνθρωπος ἀν­­­­­τάλλαγμα τῆς ψυχῆς αὐτοῦ;»... Ἐὰν ἕ­­­νας ἄνθρωπος χάσει τὴν ψυχή του, τί μπο­­­ρεῖ νὰ δώσει ὡς ἀντάλλαγμα γιὰ νὰ τὴν ἐξαγοράσει ἀπὸ τὴν αἰώνια ἀπώλεια; 
Καὶ ὁ Κύριος διακηρύττοντας σαφῶς ὅτι θὰ χάσει ὁπωσδήποτε τὴν ψυχή του ἐκεῖνος ποὺ δὲν θὰ ὑποστεῖ τὶς θυσίες αὐτές, εἶπε: Ὁποιοσδήποτε ντραπεῖ ἐμένα καὶ τοὺς λόγους μου ἐπηρεασμένος ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους τῆς γενιᾶς αὐτῆς ποὺ ἀποστά­τησε ἀπὸ τὸν πνευματικό της Νυμφίο καὶ εἶναι ἁμαρτωλή, θὰ ντραπεῖ γι’ αὐτὸν καὶ ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου καὶ θὰ τὸν ἀποκηρύξει ὡς ξέ­νο ὅταν θὰ ἔλθει μὲ τοὺς ἁγίους ἀγγέλους περιβεβλημένος μὲ τὴ δόξα τοῦ Πατρός Του. 
Καὶ κλείνοντας τὴ διδασκαλία Του αὐτή, εἶπε: Σᾶς λέω ἀληθινὰ ὅτι ὑπάρχουν μερικοὶ ἀπ’ αὐτοὺς ποὺ στέκονται ἐδῶ, οἱ ὁ­­­ποῖοι δὲν θὰ γευθοῦν θάνατο, προτοῦ νὰ δοῦν τὴ βασιλεία τοῦ Θεοῦ νὰ ἔχει ἔλ­θει δυναμικὰ καὶ ἀποτελεσματικά.
Αὐτὸ πραγματικὰ καὶ ἔγινε. Μετὰ τὴν κάθοδο τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, τὴν ἐγκαθίδρυση τῆς Ἐκκλησίας καὶ τὴν ­καταστροφὴ τῆς Ἱερουσαλὴμ καταργήθηκε ἡ παλαιὰ τάξη καὶ θεμελιώθηκε ἡ νέα τάξη, τὴν ὁ­­­ποία ἐκπροσωπεῖ πλέον ἡ Ἐκκλησία ὡς ἄλλη Βασιλεία τοῦ Θεοῦ πάνω στὴ γῆ.
Ἂς μὴ βλέπουμε λοιπὸν κοντόφθαλμα. Τί νόημα ἔχει νὰ ἐξασφαλίσουμε τὴ ζωή μας στὸ ἐδῶ καὶ τώρα καὶ νὰ διακινδυνεύσουμε τὸ αἰώνιο μέλλον μας;... Τίποτε στὸν κόσμο δὲν ἀξίζει ὅσο ἡ ψυχή μας. Τὸ εἶπε ὁ Κύριος, κι ὁ λόγος Του εἶναι ἀξιόπιστος καὶ ἀληθινός, καθόσον μάλιστα Αὐτὸς δημιούργησε τὸν κόσμο κι ὁ Ἴδιος ἐξαγόρασε τὴν ψυχή μας μὲ τὸ τίμιο Αἷμα Του. Εἶναι λοιπὸν ὁ μόνος ποὺ μπορεῖ νὰ κρίνει ὀρθὰ τί ἀξίζει περισσότερο. Ἂς Τὸν ἐμπιστευθοῦμε κι ἂς συνειδητοποιήσουμε ὅτι τὸ πραγματικό μας συμφέρον εἶναι ἡ σωτηρία τῆς ψυχῆς μας. Γι’ αὐτὴν ἀξίζει νὰ θυσιάσουμε τὰ πάντα!
----------------------------------------------------
  Κόλαση είναι το μαρτύριο του να μην αγαπάς 



 
Ο Θεός ως πατέρας όλων των ανθρώπων δέχεται κάθε αμαρτωλό πίσω στην αγκαλιά Του.
Δεν υπάρχει ανθρώπινη αμαρτία που ο Θεός να μην τη συγχωρεί όταν ο άνθρωπος το θελήσει και το ζητήσει. Για την Εκκλησία μεγαλύτερη αμαρτία είναι η απελπισία, η αντίληψη ότι ο άνθρωπος μπορεί να κάνει κάτι που ο Θεός δεν μπορεί να συγχωρήσει.
Όμοια με τον Θεό, που ποτέ δεν παύει να αγαπά και να συγχωρεί τον αμαρτωλό, πρέπει και οι άνθρωποι να συμπεριφέρονται με ανάλογο τρόπο.
Η ανταπόκριση ή όχι του ανθρώπου στην αγάπη του Θεού δημιουργεί την κόλαση ή τον παράδεισο. Κόλαση είναι η ανικανότητά μου να αγαπήσω τον συνάνθρωπο, η αδυναμία μου να τον θεωρήσω ως αδελφό και φίλο.
Η αυτοκαταδίκη μου στην απομόνωση και τον ατομικισμό εισάγει την εμπειρία της κόλασης. Ο Θεός δεν είναι τιμωρός. Τιμωρός γίνεται ο εγωκεντρισμός μου, που μου στερεί την αίσθηση της οικειότητας με τον Θεό και τον συνάνθρωπο. Μήπως ο πατέρας δεν κάλεσε και τον μεγάλο γιο για να εισέλθει στη γιορτή και να ευφρανθεί; Ο ίδιος ο μεγαλύτερος γιος δεν ήθελε και γι’ αυτό προγεύεται το μαρτύριο της κόλασης: να μην μπορεί να συμμετάσχει στη χαρά, να ζει στον τόπο της αγάπης και να αρνείται να αγαπήσει.
Κόλαση είναι ο αυτοακρωτηριασμός των υπαρκτικών μου δυνατοτήτων. Ενώ είμαι δημιουργημένος για να αγαπώ και να αγαπιέμαι, αρνιέμαι την αγάπη ως γνώμονα ζωής και έτσι η ζωή μου ολόκληρη μετατρέπεται σε βάσανο και ταλαιπωρία. Όπως αριστοτεχνικά το συνόψισε ο Θεόδωρος Ντοστογιέφσκι στο αριτούργημά του «Αδελφοί Καραμάζοφ», «κόλαση είναι το μαρτύριο του να μην αγαπάς».
Την κόλαση αυτή γεύεται καθημερινά ο έγκλειστος στη φιλαυτία πεπτωκώς άνθρωπος. Εθελούσια αποκομμένος από κάθε βαθύ υπαρξιακό δεσμό, βιώνει συνεχώς τη μοναξιά, την αποξένωση, την ανωνυμία. Κόλαση είναι η ελεύθερη εκλογή του ανθρώπου να απομακρύνεται από τον Θεό, την πηγή και το πλήρωμα της αγάπης.
Αντίθετα, παράδεισος είναι η ανταπόκριση στην αγάπη του Θεού, η εμπειρία της ένωσης μαζί Του. Τελικά, παράδεισος και κόλαση είναι η στάση μας απέναντι στην αγάπη. Η αποδοχή της είναι παράδεισος και ζωή. Η άρνησή της είναι κόλαση και θάνατος. Η εκλογή επαφίεται στον άνθρωπο.
Σταύρος Σ. Φωτίου
Ορθόδοξα μηνύματα «Ερμηνεία ευαγγελικών περικοπών»


+++

+++


+++